Mezuniyet

Sıcak bir yaz gününden kucak dolusu selamlar.😊 Son haftalar biraz koşturmacalar ile geçiyordu. Açıkçası ben de yazmaya bundan kaynaklı bir türlü fırsat bulamıyordum. Tabii başka durumlar da oluyordu ama meşguliyet en başında gelen sebeplerden bir tanesi idi. Her neyse. Hiçbir şey yok ki bitip geride kalmasın :) Neler geçmiyor ki bunlar geçmesin değil mi? :)

 

Yazımın asıl konusuna gelecek olursak bugün mezun oldum.😊​ Bitmez gibi geliyordu ama her şey zamanla bitiyormuş gerçekten.🥲​ Tabii şunu da söylemem gerek ki benim eğitim hayatım başlı başına bir olay. Lise dönemim pandemi yıllarına gelmişti. Lise nasıl bitti anlamamıştım. Dedim ki yani yaşanabilecek en olağanüstü şey oldu. Bundan bir üstü bir daha gelmez.🥲 Ağzıma kucak dolusu sevgilerimi iletiyorum :) Ne olsun? Üniversite hayatımın daha en başında 6 Şubat depremleri olmuştu bu sefer. Her şeyden önce hayatını kaybetmiş tüm vatandaşlarımıza Allah'tan rahmet diliyorum. Şu an kelimelerle anlatmak istesem anlatamam sanırım. O nedenle daha fazla üzerinde konuşmayacağım. Ama hayat da bir şekilde devam ediyor yine. Bu da bir gerçek. İşte üniversite hayatımda böyle nasıl geçti anladım. Ama yine de her şey bir şekilde geride kalıyor ve nasıl olmuş olmamış hayat buna bakmadan yoluna devam ediyor. Pek çok şey çok daha güzel olabilirdi. Tabii olmayabilirdi de. Bunu ben de bilemiyorum. Sadece o ihtimalin güzelliğini merak etmiyor değilim :) Ama böyle olması gerekiyormuş sanırım. Hem elden de başka bir şey gelmiyor.

 

Her neyse. Hayat böyle şeyleri içinde barındırsa da güzellikleri, tebessüm ettiren anları ve mutluluğumuza mutluluk kattığı anları da yok değil. Biraz da bunlara bakmak, bu yönüne odaklanmak lazım. En azından kabul edilebilir bir ruh sağlığı için :)

 

Mezuniyetimi anlatmak istiyorum biraz da. Aslında ilk geçen hafta mezuniyetim oldu. Tabii o üniversitenin düzenlediği genel mezuniyet töreni idi. Tüm fakülteler ve yüksekokulların olduğu bir organizasyon. Geçen hafta Cuma, saat 18.30 olarak planlanmıştı. Yani belki süper olmadı ama kötü de oldu diyemem. Ama böyle ikilemde ve karamsar kalmamın da bazı sebepleri var. Önce şunu söylemek istiyorum. Hayatta bazı anların gerçekten ama gerçekten telafisi yok. Bazı şeyler sadece bir kere ve o an oluyor. Sonra dünyaları da bir araya getirsen yok. Olmaz. Bazı insanlar bunu anlamıyor sanırım. Ya da anlamak istemiyor. Bilemiyorum. 

 

Benim pek fazla arkadaşım olduğu söylenemez. Daha doğrusu çok yakın olan arkadaşlarım. Ama kimseyle de kötü değilimdir tabii. Herkesle belirli bir düzeyde iletişimim var. Yine de az da olsa yakın arkadaşlarım var. İşte onları ne kadar dil döktüysem genel mezuniyete getiremedim. Sebepler, işte şöyle, işte böyle... Bilemiyorum. Bana bunlar pek kabul edilebilir gelmiyor ya. Bazı şeylere gidersin. Bu böyledir. Her şey bu kadar mı önemsiz cidden? Ben bazı şeyleri anlamakta zorlanıyorum. Ama bir şey de diyemiyorum. Ne diyebilirim ki? Ben de bilmiyorum.

 

O olmaz, öteki yok derken finalde yine benim tek başıma kalmam ile sonuçlanan bir durum oluştu.🥲 Tabii ailem falan geldi yine ama herkesin yeri bir başka. Ama yine elden bir şey gelmiyor maalesef. Ha tabii başka arkadaşlarım yine vardı. Hem de çok değer verdiğim bir arkadaşım. Aslında sitemim gelmeyen o diğer çok yakın iki arkadaşım özelinde. Tamam, belki öyle yapayalnız da değildim ama tam da değildim şimdi. Ne diyebilirim ki? Pişman olacaklarına da eminim ama artık elden bir şey gelmez.

 

Genel mezuniyet yine en az iki üç saat kadar sürmüştü. Benim adıma önemli olan tek kısmı ise çekildiğim fotoğraflardı diyebilirim. Çoğunluğunu değerli hocalarım ile çekildiklerim oluşturmuştu. Aslında fotoğraf çekilmek çok sevdiğim bir şey olmasa da anı kalması adına önemsediğim bir şey. İnsan geriye dönüp baktığına bir şeyler görmek istiyor şüphesiz. Sonra da işte kep atma falan derken genel mezuniyet bitmişti :)

 

Bugün de sadece kendi fakültemiz özelinde bir mezuniyet törenimiz vardı. Tabii açık alanda değil, konferans salonunda idi. Yine koltukların önemli bir kısmı dolmuştu ama gelmeyenlerde vardı. İşte bundan yine bir ihtimal hak verebiliyorum. Bu işler bu kadar geçe kalmamalı. Çünkü memleketine gitmek durumunda falan kalanlar oluyor ki kendi açılarından onlar da haklı. Yine beklediğim gibi gelişen bir program oldu. İstiklal Marşı, konuşmalar, ödüller ve yine kep atma şeklinde ilerleyen bir süreç izledik.

 

Tabii ödül töreni benim açıdam da önemliydi :) Çünkü dereceye girenlerden bir tanesi de bendim :) Tabii bana da sürpriz olan kısımları yok değildi :) Bizim bölümümüz iki programdan oluşuyor. Ben kendi programımı birincilik derecesi ile bitirmiştim. Resmileşmese de üçüncü sınıf bitimi ile de birinci olduğumu tahmin ediyordum zaten. Bu beklediğim bir şeydi ki zaten dördüncü sınıf bitimiyle de resmileşmişti. Ama ben bölüm birincisi de olurum diye tahmin ediyordum. Ama o tarafta diğer programdan birisi önümde olunca bölümde ikinci olmuşum.🥲 Ama olsun. Yine yüksek onur öğrencisi olarak dereceye girip mezun olmam benim adıma da güzel bir şey oldu diyebilirim. Ama söylemeden edemeyeceğim. Ya bir bir plaket falan olsa kötü mü olurdu şimdi :) Şekilli şukullu bir köşeye koyardım ne güzel :) Bir şey diyemiyorum :) Ama sağlık olsun tabii. En azından içindeki benim adıma değerli bir şey.

 

Bugünde böyle gelip geçti işte. Hayat her koşulda devam ediyor. Farklı farklı nice durakları var. Umarım oralarda hep güzel zamanlar geçirip, geride güzel anılar bırakarak bir sonrakilere ve ondan sonrakilere varabiliriz. Böylesi çok güzel olurdu gerçekten. O hâlde bir başka yazıda görüşmek üzere. Sevgiyle, hoşça kalın...😇 

🐾

Mustafa Kara

Teknoloji tutkunu, Türkçeye âşık, kahvesini de orta şekerli içen kendi hâlinde bir adam. 📚☕

Etiketler: Hayattan Mezuniyet